HOLIDAY -2- အားလပ္ရက္ – ၂

Holiday (2)

Bagan Hotel (Riverview) truly does provide a magnificent view of the Irrawaddy flowing
lazily along the western boundary of the lush grounds. Although well into the
monsoon season, there was just one fleeting shower (the merest drizzle, really)
during the four days we spent in Pagan and every evening we enjoyed the
splendid sunsets for which the ancient capital is famous. From the verandah of
our bungalow we would watch the red disc slide down at a regal pace, tinting
the sky with impossible vermilions and oranges and yellows and lighting up
fantastic cloud profiles before sinking behind the mauve and indigo hills that
smudged the opposite bank of the river. It was a travel brochure photograph
come to life.

Much has been written by scholars, specialists and casual visitors about the
romance and wonder of Pagan. The scrubby plain is dotted with thousands of
religious structures (the archaeological department lists more than 3,000,
including the remains of very small edifices) of all sizes, each one, from the
largest to the smallest, crowned with an apex rising towards the sky, the
architectural expression of a yearning for something higher than mere material
achievement. I can only add my personal impressionist gloss to a picture that
has been painted too often to require an accurate reproduction. At twilight the
city of pious intent is removed by deepening shadows to a dim realm that is
neither in the past nor in the present. The great majority of the smaller
monuments are in varying stages of ruin and serve as an illustration of
impermanence and decay and the crumbling of illusion, lessons appropriate not
only in a Buddhist land but in any part of the earth where the powerful and the
proud have tried to leave an ineradicable print of their authority and
splendor. Pagan is evocative of vanished glory and lost civilizations and the
pathetic arrogance of man so well depicted by the stony sneer of Ozymandias
lying in colossal pieces in the endless desert sands: “Look upon my works,
ye Mighty, and despair!”

How many of the kings and queens and princes and courtiers of Pagan who have
left evidence of their apparent religious fervor in brick and mortar genuinely
sought to free themselves from the bondage of samsara? How many aspired merely
to prove their material worth in this world by the construction of costly
monuments? How many viewed such works as an insurance policy that would
guarantee their comfort throughout the cycles of existence because their minds
shied away from encompassing the concept of nirvana?

The list of kings who ruled Pagan is long indeed but only one has ever captured
my imagination: Kyansittha, whom the history books of my childhood said was the
son of King Anawratha, the monarch credited with the first unification of
Burma. Scholastic research however suggests that the two kings were not related
by blood. Kyansittha was perhaps a commoner but he was uncommonly gifted. A man
of courage and daring, he rose to be a general of the royal troops and became a
popular hero. It is very likely he aroused the jealousy of the old king who
seemed to have feared him as a possible usurper. When Anawratha died he was
succeeded by a weak and incompetent son whose reign was very short. It must be
assumed that no heirs of Anawratha’s line remained for Kyansittha’s subsequent
ascension to the throne was unchallenged.

Kyansittha proved to be an intelligent, able and compassionate king and the
Ananda temple that he built reflects an attractive personality. Gracefully
proportioned and engineered to provide both light and shade, it is beautiful in
structure as in concept. To visit the Ananda is as much to pay homage to a rare
ruler as to contemplate on the spiritual legacy represented by the unusual images
of the Buddha that it houses.

The hotel grounds offered us a wonderful surprise in the form of two more
temples, practically unknown, also attributed to Kyansittha. We were told that
one was built at the beginning of his reign in thanksgiving for the victories
he had achieved over his enemies while the other was an offering made towards
the end of his life in atonement for the many acts of violence he had committed
as a warrior. The modest sized structures, tucked in the garden near the dining
terrace where traditional harp music is played every evening, have the air of
private chapels and to light candles there in the quiet dusk is a different
experience from praying in the big and famous temples.

My son and I had decided that we were not going to rush around all the old
monuments apart from the Ananda and the little temples of King Kyansittha
within the hotel grounds, we only visited two other temples, That-byin-nyu and
Manuha. The latter has a special significance because it is generally held to have
been built by a captive Mon king, Manuha. This long accepted history is now
disputed by some scholars but it cannot be denied that the temple seems
deliberately designed to create the heavy atmosphere of freedom deprived. The
images of the Buddha are disproportionately large for the available space and
produce in the visitor a sensation of claustrophobia, of the strained breathing
of a soul longing to be free. To worship there is to be aware of two great
needs for our country: the need to weave harmony between the different ethnic
nationalities and the need to achieve the release of all political prisoners.
There can be no holiday from such awareness. (By Aung San Suu Kyi)

(Mainichi Japan) August 22, 2011

 

အားလပ္ရက္ – ၂

 

စိမ္းလန္းစုိေျပတဲ့ကုန္းေျမရဲ႕အေနာက္ဘက္နယ္ျခားတေလွ်ာက္ ေလးတြဲ႕စြာစီးဆင္းေနတဲ့ ဧရာဝတီျမစ္ရဲ႕ အံ့မခန္းျမင္ ကြင္းကုိ
ပုဂံဟုိတယ္(ျမစ္ျမင္ကြင္း)က ပကတိေဖာ္ျပေပးေနပါတယ္။

ကၽြႏု္ပ္တုိ႔ ပုဂံတြင္ ေလးရက္ေနထိုင္စဥ္မွာ မုတ္သုန္ရာသီတြင္း ေကာင္းစြာခ်ဥ္းနင္းဝင္ေရာက္ေနေသာ္လဲ
မုိးဖြဲေလး(အမွန္ တကယ္ကုိအဖြဲဆုံးေလး) တႀကိမ္ပဲ ႐ြာခဲ့ပါတယ္။ ၿမိဳ႕ေတာ္ေဟာင္းအတြက္
ေက်ာ္ၾကားေစခဲ့တဲ့ ႐ႈေမာဘြယ္ရာ ေနဝင္ ဆည္းဆာမ်ားကုိ ညေနတုိင္း ကၽြႏု္ပ္တုိ႔ခံစားေပ်ာ္႐ႊင္ခဲ့ရပါတယ္။

ကၽြႏု္ပ္တုိ႔ ဘန္ဂလုိရဲ႕ဝရံတာကေန ေနဝန္းနီႀကီး ေတာ္ဝင္ေျခလွမ္းမ်ားျဖင့္ ေလွ်ာ္က်သြားေနတာကုိ ၾကည့္ျမင္ရပါတယ္။
တဘက္ျမစ္ကမ္းကုိၫႇဳိ႕မိႈင္းေနေစတဲ့ မရမ္းႏုေရာင္နဲ႔ မဲနယ္ျပာေတာင္တန္းမ်ားေနာက္ကြယ္မွာ
လွ်ဳိးဝင္မေပ်ာက္ကြယ္ခင္ မွာ ေကာင္းကင္ကို အေျပာရခက္တဲ့ ဟသၤာျပဒါးေရာင္မ်ားနဲ႔ လိေမၼာ္ေရာင္မ်ားနဲ႔
အဝါေရာင္မ်ားျဖင့္ ေရာင္ျခယ္လ်က္ အံ့ဘြယ္တိမ္ေကာက္ေၾကာင္းမ်ားကုိ အေရာင္လင္းလက္ေစပါတယ္။
ဒါဟာ ခရီးသြားလက္ကမ္းေၾကာ္ျငာမွဓါတ္ပုံကုိ အသက္ဝင္ေစခဲ့တာပါ။

 

ပုဂံရဲ႕ၾကည္ႏူးဘြယ္အခ်စ္ဇာတ္ေၾကာင္းမ်ားနဲ႔ အံ့မခန္းဘြယ္ရာမ်ားကုိ ပညာ႐ွင္မ်ား၊ အထူးျပဳေလ့လာသူမ်ားနဲ႔                                                                                        ထသြားထ လာဧည့္သည္မ်ားက ေရးသားခဲ့ၾကပါတယ္။
ၿခံဳႏြယ္သစ္ပင္မ်ားလႊမ္းတဲ့လြင္ျပင္မွာ အ႐ြယ္အစားစုံ ဘာသာေရးဆုိင္ရာ အေဆာက္အအုံမ်ား
ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာ႐ွိေနပါတယ္။ (ေ႐ွးေဟာင္းသုေတသနဌာနက ဗိမာန္အေသးမ်ားရဲ႕ အႂကြင္းမ်ား
အပါအဝင္ ၃ ေထာင္ေက်ာ္ စာရင္းျပဳစုထားပါတယ္။) အႀကီးဆုံးမွ အေသးဆုံးအထိ တခုခ်င္းစီမွာ
ေကာင္းကင္ကုိ ေထာင္တက္ေနတဲ့ ထိပ္ဦးပုိင္းမ်ား ေဆာင္းထားၾကပါတယ္။ ဒါဟာ ႐ုပ္ပုိင္းဆုိင္ရာဖန္တီးမႈျဖစ္႐ံုထက္
ပုိမုိျမင့္တဲ့အရာ တခုကုိ လြမ္းေမာတမ္းတျခင္းရဲ႕ ပိသုကာပညာဆုိင္ရာေဖာ္ျပမႈျဖစ္ပါတယ္။

တိက်တဲ့ပုံတူပြါးကုိရရန္ မၾကာခဏမျခယ္သတဲ့ပုံမွာ ကၽြန္မရဲ႕ ပုဂၢလိကစိတ္ခံစားမႈကုိ အေသးစိတ္မျခယ္မႈန္းပဲ ေဆးေရာင္
အလင္းအေရာင္ေတာက္ပျခင္းကုိ ေပါင္းထည့္ေပးႏိုင္ပါတယ္။ ညေနဆည္းဆာခ်ိန္မွာ အလားအလာမ႐ွိတဲ့
ရည္႐ြယ္ခ်က္ ၿမိဳ႕ေတာ္ကို အတိတ္မွာေရာ အနာဂတ္မွာမ႐ွိတဲ့ ေမွးမွိန္တဲ့ေလာကမွာ အရိပ္မ်ားနက္႐ႈိင္းေစမႈျဖင့္ပယ္ဖ်က္လုိက္ပါတယ္။

 

အေဆာက္အဦးငယ္မ်ားစြာတုိ႔ဟာ ပ်က္စီးမႈအဆင့္ဆင့္မွာ႐ွိေနပါတယ္။ အၿမဲမတည္႐ွိျခင္းနဲ႔ ေဟာင္းႏြမ္း ေဆြးေျမ့ျခင္းနဲ႔
အယူမွား အယုံမွားျခင္း အေက်အမြမ်ားရဲ႕ သ႐ုပ္ေဖာ္ခ်က္မ်ားအျဖစ္ရပ္တည္ေနပါတယ္။

ဗုဒၶဘာသာေဒသတြင္သာမက တန္ခုိးထြားသူမ်ားနဲ႔ ဝါႂကြားလုိသူမ်ား သူတို႔ရဲ႕အာဏာပုိင္ျခင္းနဲ႔ ဂုဏ္ျဒဗ္မ်ားကုိ
ဖ်က္မရ ႏိုင္တဲ့ အမွတ္တံဆိပ္မ်ားအျဖစ္ က်န္ရစ္ေအာင္ႀကိဳးစားခဲ့ၾကတဲ့ ကမၻာေျမႀကီးရဲ႕
မည္သည့္ အစိတ္အပိုင္းမွာမွ မေလ်ာ္ကန္ တဲ့သခၤန္းစာမ်ားကုိလဲလွစ္ျပေနပါတယ္။

ပုဂံဟာ ေပ်ာက္ကြယ္သြားတဲ့ဂုဏ္ေရာင္၊ ေပ်ာက္ဆုံးသြားတဲ့လူမႈယဥ္ေက်းမႈနဲ႔ လူတုိ႔ရဲ႕သနားစဘြယ္
မာနတရားမ်ားကုိ ေဖာ္ၫႊန္းႏိႈးထေနပါတယ္။ အဆုံးမဲ့သဲကႏၱာရသဲမ်ားတြင္ ႀကီးမားတဲ့အပုိင္းအစမ်ားအျဖစ္
လဲေလ်ာင္းေနတဲ့ အုိဇီမဲန္ဒီယား ရဲ႕ ေအးတိေအးစက္ႏိုင္တဲ့ သေရာ္ေလွာင္ေျပာင္ခ်က္ျဖင့္
ေကာင္းစြာေဖာ္ျပေပးေနပါတယ္။ “ကၽြႏ္ုပ္ရဲ႕အလုပ္မ်ားနဲ႔ ေျမာ္လင့္ခ်က္မဲ့ျခင္းမ်ားကုိၾကည့္ပါ
– အုိဘုရားသခင္ – ”

သူတုိ႔ရဲ႕ ထင္ရတဲ့ဘာသာေရးယုံၾကည္မႈသက္ေသအျဖစ္ အုတ္မ်ားနဲ႔အေဂၤတသ႐ြတ္မ်ားျဖင့္ ေစတီပုထုိးမ်ား
တည္ခဲ့ၾကတဲ့ ပုဂံရဲ႕ ဘုရင္မ်ား၊ မိဖုယားမ်ား၊ မင္းသားမ်ား၊ နန္းတြင္းသူနန္းတြင္းသား
ဘယ္ႏွစ္ပါးဟာ သံသရာအေႏွာင္အဖြဲ႕က အမွန္တ ကယ္လြတ္ေျမာက္ေအာင္ ေ႐ွ႕႐ႈၾကပါသလဲ။

တန္ဘုိးႀကီးအေဆာက္အအုံမ်ားတည္ေဆာက္ျခင္းျဖင့္
ကမၻာမွာ သူတုိ႔ရဲ႕ပစၥည္းတန္ဘုိး သက္ေသျပ႐ုံမွ် ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ စိတ္ပါဝင္စားခဲ့ပါသလဲ။

အဲဒီအလုပ္ေတြဟာ နိဗၺာန္ေရာက္ေၾကာင္းတရားအယူအဆလႊမ္းၿခဳံမႈမွ သူတုိ႔ရဲ႕စိတ္မ်ားက ေၾကာက္႐ြံ႕ဖယ္ေ႐ွာင္ေနတာ
ေၾကာင့္ အသက္႐ွင္ေနတဲ့သံသရာတေလွ်ာက္ သူတုိ႔ရဲ႕သက္ေတာင့္သက္သာ႐ွိေနမႈကုိ အာမခံတဲ့ အာမခံေပၚလီစီအျဖစ္
ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ ၾကည့္ျမင္ခဲ့ပါသလဲ။

 

ပုဂံကုိအုပ္စုိးခဲ့တဲ့မင္းမ်ားရဲ႕စာရင္းဟာ အမွန္တကယ္႐ွည္လ်ားလွပါတယ္။ ဒါေပမင့္ မင္းတပါးတည္းကသာ ကၽြန္မရဲ႕
အာ႐ံုကုိဖမ္းစားခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္မကေလးဘဝမွာ သမိိုင္းစာအုပ္မ်ားက က်န္စစ္သားမင္းဟာ ျမန္မာႏိုင္ငံကုိ
ပထမဆုံးစည္း ႐ံုးသိမ္းသြင္းခဲ့တဲ့ဘုရင္အျဖစ္မွတ္တမ္းတင္ခဲ့တဲ့ အေနာ္ရထာမင္းႀကီးရဲ႕သားေတာ္တပါးျဖစ္ေၾကာင္း
ေဖာ္ျပခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒါေပမင့္ ပညာ႐ွင္မ်ားရဲ႕သုေတသနကေတာ့ သူတုိ႔ႏွစ္ဦးဟာ ေသြးမေတာ္စပ္ေၾကာင္းေဖာ္ျပၾကပါတယ္။

က်န္စစ္သားမင္းဟာ သာမန္ပုဂၢိဳလ္တဦးျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမင့္ ထူးျခားတဲ့ပါရမီ႐ွင္ ျဖစ္ပါတယ္။
သူဟာ သတၱိဗ်တၱိနဲ႔ရဲရင့္သူပါ။ ေတာ္ဝင္တပ္မေတာ္ရဲ႕စစ္ေသနာပတိျဖစ္လာကာ ထင္႐ွားတဲ့ သူရဲေကာင္းတဦးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

ဘုရင္အုိႀကီးက သူ႔ကိုအာခံေတာ္လွန္ႏိုင္ေျခ႐ွိတဲ့သူလုိ႔ မနာလုိမ႐ႈစိမ့္ျဖစ္တာခံရပုံရပါတယ္။ ဘုရင္အေနာ္ရထာ
နတ္႐ြာစံ ၿပီးေနာက္ ေပ်ာ့ညံ့အရည္အခ်င္းမ႐ွိတဲ့သားေတာ္က အ႐ိုက္အရာဆက္ခံခဲ့ပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕သက္တမ္းဟာ
အလြန္ တုိေတာင္းလွပါတယ္။ အေနာ္ရထာရဲ႕အ႐ိုက္အရာခံဘုိ႔ က်န္စစ္သားမင္းသားရဲ႕ထီးနန္းသိမ္းဘိသိက္ခံေရးကုိ
စိန္ေခၚမဲ့သူ မ႐ွိေၾကာင္းယူဆရပါတယ္။
က်န္စစ္သားမင္းဟာ ဉာဏ္ပညာႀကီးမားတဲ့၊ စြမ္းရည္ျပည့္တဲ့ အၾကင္နာဂ႐ုဏာတရားႀကီးမားတဲ့
မင္းတပါးအျဖစ္ သက္ေသခံပါတယ္။ သူတည္ထားခဲ့တဲ့ အာနႏၵာဘုရားဟာလဲ သူ႔ရဲ႕ဆြဲေဆာင္မႈ ပင္ကုိယ္စ႐ိုက္ကုိ
ေရာင္ျပန္ဟပ္ေနေစ ပါတယ္။ အလင္းအေမွာင္ႏွစ္ခုစလုံး အားေကာင္းေအာင္ က်က္သေရ႐ွိ႐ွိ အခ်ဳိးက်
တည္ဖြဲ႕ထားလုိ႔ လွပတဲ့အေဆာက္ အအုံအျဖစ္ သေဘာထားယူဆရပါတယ္။  အာနႏၵာေစတီကုိဖူးေမွ်ာ္ရတာဟာ ႐ွားပါးတဲ့ဘုရင္တပါးကုိ
ကန္ေတာ့ရသလုိ ေစတီအတြင္း႐ွိ ထူးျခားတဲ့ဗုဒၶ႐ုပ္ပြားေတာ္မ်ားဟာ ဘာသာေရးအေမြအျဖစ္ကိုယ္စားျပဳထားတာပါလားလုိ႔
ေလးေလးနက္ နက္ ခ်င့္ခ်ိန္စဥ္းစားမိေစပါတယ္။

 

ဟုိတယ္ေျမေပၚမွာ ကၽြႏု္ပ္တုိ႔ကုိ ရင္သပ္႐ႈေမာဘြယ္ အံ့ၾသျခင္းအျဖစ္နဲ႔ က်န္စစ္သားမင္းႀကီးကုိ ရည္စူး
တည္ထားကုိး ကြယ္တဲ့ ေစတီႏွစ္ဆူကို ဖူးေမွ်ာ္ခြင့္ရေစခဲ့ပါတယ္။ တကယ္တမ္းကုိ မထင္မ႐ွား
လူသိမမ်ားတဲ့ေစတီမ်ားျဖစ္ပါတယ္။ တဆူကေတာ့ က်န္စစ္သားမင္းႀကီးအုပ္ခ်ဳပ္စခ်ိန္မွာ သူရဲ႕ရန္သူမ်ားအေပၚ
ေအာင္ျမင္ျခင္းအတြက္ ဂုဏ္ျပဳရည္စူး တည္ ထားတာလုိ႔ ကၽြန္မတို႔ကုိေျပာျပပါတယ္။ အျခားတဆူကေတာ့
စစ္ဝါဒီတေယာက္အေနနဲ႔ သူက်ဴးလြန္ခဲ့တဲ့ အၾကမ္းဖက္ က်ဴးလြန္ခဲ့မႈမ်ားမွ ေၾကရာေၾကေၾကာင္းအတြက္
သူ နတ္႐ြာစံခါနီးမွာ တည္ထားေပးထား တာလုိ႔ ဆုိပါတယ္။

 

စားေသာက္ေဆာင္အနီး ဥယ်ဥ္ထဲမွာေတာ့ သင့္တင့္တဲ့အ႐ြယ္ အေဆာက္အအုံမ်ား႐ွိပါတယ္။ အဲဒိေနရာမ်ားမွာ ညေန တုိင္း
႐ိုး႐ာေစာင္းဂီတသံမ်ားျဖင့္တီးခတ္ေဖ်ာ္ေျဖၾကပါတယ္။ သီးသန္႔ဘုရား႐ွစ္ခုိးေဆာင္မ်ား အနံ႔အသက္မ်ားရ႐ွိပါတယ္။
ယင္းတုိ႔တြင္ ဆိတ္ၿငိမ္ညေနဆည္းဆာမွာ ဆီးမီးဖယာင္းတုိင္မ်ား ထြန္းၫႇိပူေဖာ္ၾကရတာ ႀကီးမားထင္႐ွားတဲ့
ဘုရား ႀကီးမ်ားမွာ ဘုရား႐ွိခုိးပူေဇာ္ရမႈနဲ႔ ျခာနားတဲ့ခံစားမႈကုိရ႐ွိပါတယ္။

 

ကၽြန္မရဲ႕သားနဲ႕ကၽြန္မတုိ႔ဟာ အေဆာက္အဦးေဟာင္းမ်ားကုိ ကတုိက္က႐ိုက္ေလွ်ာက္မၾကည့္ေတာ့ရန္ ဆုံးျဖတ္လုိက္ၾက ၿပီး၊ ဟုိတယ္ပရဝဏ္တြင္း႐ွိ
အာနႏၵဘုရားနဲ႔က်န္စစ္သားမင္းႀကီးရဲ႕ ေစတီငယ္မ်ားအျပင္ အျခားေစတီႏွစ္ဆူျဖစ္တဲ့ သဗၺညဳနဲ႔
မႏုဟာဘုရားမ်ားကုိ သြားေရာက္ဖူးေမွ်ာ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ မႏုဟာေစတီကေတာ့ အက်ဥ္းခံ မြန္ဘုရင္
မႏုဟာမင္း တည္ထားခဲ့တယ္လုိ႔ အမ်ားကေယဘူယ်ယူဆထားတာမုိ႔ တမူ ထူးျခားလ်က္႐ွိေနပါတယ္။ ကာလၾကာ႐ွည္လက္ခံထားတဲ့
သမိုင္းမွာ ပညာ႐ွင္မ်ား အျငင္းပြားေနၾကပါ တယ္။ ဒါေပမင့္ ဒီေစတီဟာ တားဆီးပိတ္ပင္ခံထားရတဲ့
လြတ္ေျမာက္မႈရဲ႕ ျပင္းျပတဲ့ခံစားမႈဝန္းက်င္ကုိ ဖန္တီးဘို႔ တမဂၤလာပုံစံေဖာ္ေဆာင္ထားပုံရပါတယ္။
ဗုဒၶရုပ္ပြားေတာ္မ်ားဟာ ရ႐ွိတဲ့ေနရာနဲ႔ အခ်ဳိးမက်စြာ အလြန္ႀကီးမားေနပါတယ္။ ဖူးေမွ်ာ္ရတဲ့ဧည့္သည္မွာေတာ့
ပိတ္ေလွာင္ေၾကာက္လြန္စိတ္ေရာဂါ၊ လြတ္ ေျမက္လုိတဲ့စိတ္ဆႏၵျဖစ္မႈရဲ႕ အသက္႐ႉမြန္းက်ပ္ျခင္းကုိ
ခံစားျဖစ္ေပၚေစပါတယ္။ ဤသုိ႔ဖူးေမွ်ာ္ရျခင္းေၾကာင့္ ကၽြႏု္ပ္တုိ႔ႏိုင္ငံရဲ႕ လုိအပ္ခ်က္ႀကီးႏွစ္ခုကုိ
သတိရေစပါတယ္။ “မတူကြဲျပားေနၾကတဲ့ လူမ်ဳိးစုတုိင္းရင္းသားမ်ားအတြင္း သဟဇာတမွ်မႈကုိ ယွက္ႏြယ္ယက္ေဖာက္ေပးဘုိ႔
လုိအပ္ခ်က္” နဲ႔ “ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္း သားမ်ားအားလုံးလြတ္ေျမာက္ဘုိ႔ ေဆာင္ရြက္ေပးရမဲ့လုိအပ္ခ်က္တုိ႔”ျဖစ္ၾကပါတယ္။
ဒီလုိအသိတရားမွအားလပ္ျခင္းဆုိတာ မ႐ွိႏိုင္ပါ။

 

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္

၂၀၁၁ ၾသဂုတ္လ ၂၂

မိုင္အိနိခ်ိ၊ ဂ်ပန္

( ဂ်ပန္ႏိုင္ငံတြင္ ၂၀၁၁ ၾသဂုတ္လ ၂၂ ေန႔ထုတ္
မိုင္အိနိခ်ိ ေန႔စဥ္သတင္းစာပါ  
Letter from Burma: Holiday (2) ကုိ ျမန္မာျပန္ဆုိပါသည္ )

ေမာင္ေမာင္လွႀကိဳင္

၂၀၁၁ ၾသဂုတ္လ ၂၂

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: